Vandaag moesten we meer lopen dan gepland tussen gigantische stenen, pijnbomen en wat chaotische paden in La Pedriza. Het regende precies wanneer het moest, er was een strategische Whopper en we eindigden met slapen in absolute stilte, zoals het hondenboekje voorschrijft.
parkeerplaats (landelijk)
Vandaag liep ik door een dorp bevroren in oorlog, verkende ik een Klein-Rusland in absolute stilte en woonde ik een gratis douche bij waar niemand om had gevraagd. We eindigden met slapen tussen de dennenbossen, met de geschiedenis die nog naar oude steen rook.
Vandaag rook ik stenen van duizend jaar oud, stak verdachte loopbruggen over in mijn armen en overleefde een donkere tunnel vol modder. Dertien kilometer verderop vond ik een perfecte plek om te slapen en meer kattenkwaad te plannen.
We vertrekken zonder doel, stoppen op een begraafplaats die vrede geeft in plaats van angst en eindigen met slapen waar de nacht ons tegenkomt. Zo beginnen de beste uitjes.
De zon scheen weer na de mist, en we eindigden met wandelen over een Chinese muur… in Spanje! Tussen scherpe rotsen, spookdorpen en onmogelijke paden, was het een dag vol puur hondenavontuur.
Vandaag werden we overvallen door luiheid en we vertrokken om één uur, met de elegantie van iemand die de kunst van het nietsdoen beheerst. Lidl, goedkope diesel en de Pyreneeën die opdoemen: een dagje lanterfanten met uitzicht.
We dachten even in Conques te stoppen en uiteindelijk persten we zes euro parkeergeld eruit alsof het een hotel met spa was. Toen begon de jacht op de perfecte slaapcamper... bijna 's nachts, natuurlijk.
Ik dacht dat de afgesloten weg alleen voor auto's was... dus ging ik er middenop liggen alsof het mijn privé terras was. Tussen herhaalde bochten, dorpjes uit een ansichtkaart en een kloof zonder mensen, raakte zelfs ik de tel van de landschappen kwijt.
Ik dacht dat we in ons geheime paradijs zouden blijven, maar papa Edu nam me mee van saaie heuvels naar middeleeuwse bruggen en we belandden in een mysterieus meer onder de nacht.
Een immens meer, een zandstrand zonder zwemmers en een leger van kamikaze eikels die onze camper bombarderen. Uiteindelijk een hondenoverwinning en rust zonder explosies.
We dachten dat we alleen maar aan een meer zouden eten... en uiteindelijk luisterden we naar het hele leven van een vreemde voordat we verdwaalden in een perfect bos om op wielen te slapen.
We sliepen als een blok, vluchten weg van de musea en volgen het instinct van de snuit: winkelen, weg zonder bestemming en een verborgen weiland naast een piepklein dorpje. Raad eens waar ik eindigde met het markeren van territorium?