🇪🇸 Spanje

Vandaag begint een nieuwe reis. We hebben Berga, oma en oom Joan achtergelaten (die is achtergebleven om haar te knippen), en we zijn de grens al gepasseerd als echte smokkelaars. Ik ben weer een reizende hond!

Tussen spuwende vlammen, poserende fotografen en tunnels die van Frankrijk naar Spanje leiden, beleefden papa en ik een dag vol hoogtepunten. Letterlijk: meer dan tweeduizend meter pure avontuur en berggeest.

De regen kent geen tijden of wegen, maar ik wel: ik volg de geur van het avontuur. Tussen de mist, een van de mooiste dorpen van het land en een weg die nergens naartoe leidt, ontdekte ik dat dat soms het beste is.

De zon scheen weer na de mist, en we eindigden met wandelen over een Chinese muur… in Spanje! Tussen scherpe rotsen, spookdorpen en onmogelijke paden, was het een dag vol puur hondenavontuur.

Na zoveel kilometers en bergen keerden we terug naar Berga. Papi ging naar de werkplaats, oom Joan knipte zijn haar en oma verbood me de bank. Wat is het zwaar om een ​​harige hond in huis te zijn!

Wielen ingeruild voor lakens: twee dagen in Lloret de Mar met pa en de ooms. Tussen menselijke buffetten en wandelingen met een geur van zee, ontdekte ik dat ik ook kan ontspannen... een beetje.

Om vier uur 's ochtends haalde ik papa Edu uit bed voor een dringende wandeling. Daarna kwamen de koffie in de zon, een raar kasteel en een rustige dag in Lloret die me positief verraste.

Een onverwachte omweg bracht ons naar San Miguel del Fai. Klooster, bos, ruïnes en een pad dat slechts weinigen aandurfden af te dalen. Ik wel. Papi Edu ook. En dat zegt al veel.

Hoy papi Edu prueba nuestro dron nuevo en Berga. Yo me quedo en casa, pero las vistas desde 120 metros sobre el pueblo y los Prepirineos son impresionantes y únicas.

Na meer dan een maand in Berga en twee keer de garage, rollen we eindelijk weer. Het is Constitution Day, de kapper is gesloten en de camper brengt ons naar een prachtige plek in de buurt van Bonastre waar alles weer op zijn plek valt.