Omleiding vanuit Lloret, met ruïnes en selecte dapperen

Het begon bijna routine te worden: ik blijf op de kamer de wacht houden over het territorium, terwijl de vijf mensen naar het ontbijtbuffet gaan alsof hun leven ervan afhangt. Ik vind het prima, want iemand moet de bedden en de rugzakken bewaken en bovendien moesten we vandaag iets vroeger opstaan, want om elf uur zouden we de kamer uit moeten.

Toen ze eindelijk terugkwamen, zeiden ze dat de sfeer in de eetzaal rustiger was dan de dag ervoor: minder mensen, minder ellebogen, minder strijd om de laatste verdachte kroket. Toen begon het gebruikelijke menselijke ritueel. Rugzakken, jassen, waar zijn de sleutels? Ik was al een tijdje klaar, want ik ben altijd klaar. We gingen naar beneden, oom Joan en oom Antonio zochten de auto's en we verdeelden ons zo goed als we konden. Twee auto's, vijf mensen en een perfect georganiseerde hond.

We vertrokken richting Sabadell, maar plotseling zei iemand "San Miguel del Fai" en ik merkte die speciale toon, de toon van een mooie omweg. En inderdaad: dat was een schermwisseling. Bergen, bos, water, zo'n plek waar zelfs ik mijn stem verlaag omdat alles ruikt naar oud en mos met geschiedenis.

San Miguel del Fai is een oud klooster dat aan de rots hangt alsof iemand het daar voorzichtig heeft neergelegd. Het is ingeklemd in een brute omgeving, kliffen, watervallen en een diepe vallei. We konden niet naar binnen omdat het gesloten was, maar het was ook niet nodig. De natuur stond wijd open en zonder draaipoorten, en ik las de grond met mijn snuit als iemand die een heel lang en heel interessant boek leest.

En toen gebeurde het: op de kaart zag Papi Edu iets, beneden in de vallei. Een ruïne, de overblijfselen van een oude waterkrachtcentrale, of dat zei hij met het gezicht van een kind dat net een schat heeft ontdekt. Ik knikte omdat waar ruïnes zijn, er avontuur is.

De dapperen, we besloten naar beneden te gaan. Dat wil zeggen, Papi Edu, oom Joan, oom Antonio en ik. De andere twee bleven boven. Oom Jordi met een meer dan geloofwaardig excuus en oom Héctor zonder geldig excuus. Laten we zeggen dat het pad hem respect gaf, veel respect, zo'n groot respect dat hij stil bleef staan. Ik oordeel niet, nou ja, toch wel, maar met liefde.

Het pad was smal en steil, van die paden waardoor mensen minder praten en harder ademen. Ik liep voorop, de lijn aangevend en aanmoedigend met mijn staart. We daalden behoorlijk af. Heel veel. Zoveel dat oom Joan en oom Antonio op een gegeven moment dat menselijke zeiden: "het is er bijna". Spoiler: het was er niet. Maar ze gaven met waardigheid op en bleven wachten.

Dus uiteindelijk gingen alleen Papi Edu en ik door, twee professionals. We kwamen bij de oude centrale met muren die half door de tijd waren opgegeten, verroest ijzer en een stilte die verhalen vertelt, zelfs als ze niet spreken. Ik liep een volledige ronde om er zeker van te zijn dat niemand hem gebruikte. Alles in orde.

De klim deden we via een ander, veel gemakkelijker pad, want het epische is heel mooi, maar menselijke knieën hebben grenzen. We keerden tevreden terug naar de auto en met die glimlach van een geïmproviseerde excursie die vanzelf komt.

Daarna stopten we om te eten in een restaurant, Olimpo, aan de weg van Mollet naar Moià. Een plek van de hele tijd, type herberg, eerlijk eten en grote borden. Ik gedroeg me voorbeeldig, hoewel ik nog steeds denk dat er op deze plaatsen een hondenmenu zou moeten zijn.

En toen begon de groep te ontbinden. Afscheid, knuffels en ieder naar zijn schuilplaats. Wij drie - Papi Edu, oom Joan en ik - keerden terug naar Berga, waar de oma op ons wachtte. Ik kwam het huis binnen met dat gevoel van een mooie afsluiting, een complete dag, natuur, ruïnes, vermoeide mensen en een tevreden hond.

Niet alle avonturen hoeven ver en spectaculair te zijn. Soms is een omweg, een pad en iemand die zegt "kijk daar beneden" genoeg.