camperterrein
Un adiós forzoso al paraíso, un monumento ecuestre en la autovía y una charla overland vía traductor. Cruzamos el contraste radical de Astaná, pasando de los bloques grises a los rascacielos hipermodernos.
Del calor de la cámper al frío que corta en el Cañón del Río Lobos. Tradiciones intensas en El Burgo de Osma, pipís rebeldes, buitres con hambre y un final calentito en Ágreda. Un día completo, muy completo.
Vandaag werden we wakker met geschreeuw van de school en eindigden we omringd door campers uit half Europa. Serieuze kloosters, Romeinse ruïnes, verraderlijke regen en doorweken mensen door de schuld van het water. Ik, droog en aan het schrijven.
Vandaag was het koud, motregen en een snelle wandeling door Llerena, die overdag niet veel beter is. Daarna wasmachines, opstandige drogers, rustige weg en we eindigen met slapen terwijl Sevilla in de verte schittert.
Vandaag werd ik wakker met zon en kou op een plek die zo perfect was dat papa Edu hem voor andere reizigers heeft gemarkeerd. Ik praatte met een nieuwsgierige Nederlander, kwam door saaie dorpen in Reyes en eindigde warm in Llerena, zonder haast en zonder lawaai.
Vandaag sluiten we het jaar af tussen sneeuw, bergpassen en omhullende stilte. We gingen bijna zonder plan naar Gredos, op zoek naar kou en rust, en vierden uiteindelijk de rustigste oudejaarsavond die er was, op 1450 meter hoogte, warm en gelukkig.
Vandaag ben ik verdwaald geraakt tussen watervallen, trappen en tunnels in het Monasterio de Piedra. Veel water, veel vermoeide benen en een klooster dat Edu tegenviel. Uiteindelijk, snelweg, donkere nacht en bed in Medinaceli.
De regen omringde ons, Toulouse riep ons en de bank hield ons tegen. Uiteindelijk wonnen de dutjes, de gedachten van papa Edu en mijn talent om met stijl niets te doen. Een dag zonder richting, maar vol hondenrust.
De regen hield ons niet tegen: dutjes, wasserij en hondenavonturen door Montauban totdat we ons nachtelijk toevluchtsoord vonden
Vandaag hebben we gereisd tussen de regen, de Déjà vu's en de forten. Papi Edu zwoer dat Najac hem bekend voorkwam... en hij had gelijk. Tussen oude stenen, stoffige mannequins en een late zon, eindigden we de dag in een charmante hoek genaamd Bruniquel.