Vandaag was zo'n dag waarop de wereld leek te zeggen: "rustig aan, vandaag is het saai". Veel auto's, veel grijs en een wind die er nog steeds op uit leek te zijn om ons voor de lol door elkaar te halen. Omdat we na de boot laat naar bed gingen, sliepen we tot een tijd die koninklijk was en vertrokken we toen de zon al half op was... of dat dachten we, want de lucht was zo grijs dat het niet echt opviel.

We moesten richting Brindisi, een reis die ons een paar dagen zal kosten en die, zoals gewoonlijk, begon met een kleine Romeinse chaos: Google Maps stuurde ons naar de ringweg van Rome, die in theorie de snelste route is. Het omvat een paar tolpoorten, maar was ook vol met ongelukken. Resultaat: de ene file na de andere, meer geduld dan ik dacht te hebben en ik keek uit het raam en dacht dat die vaste rode lichten leken op borden met "er is vandaag geen sensatie".

Moe van al die snelweg besloten we er af te gaan en verder te gaan over nationale, regionale en provinciale wegen. Daar ademde het al iets beter, al was het niet veel. Minimale stops: we strekten onze benen en poten een paar keer uit, een sprong naar de Lidl om te winkelen, nog een keer om water te halen bij een fontein... en toen direct op zoek naar een plek om te slapen.

En hier kwam de verrassing: er is een tekort aan overnachtingsplaatsen. Vroeger was dat makkelijk, met camperplaatsen in de natuur, met de geur van bos en gegarandeerde rust. Nu moeten we wat meer onderzoek doen. Uiteindelijk kwamen we uit bij een picknickplaats in Monte di Togna. De waarheid is dat de plek best goed is: weids uitzicht op de bergen met sneeuwtoppen), rustig, niemand in de buurt... en ik, natuurlijk, stel me al races en snuffelpartijen morgenochtend voor.

Een grijze en saaie dag, ja, maar soms hebben zelfs die dagen hun charme. Vooral als je eindigt in een rustige hoek waar je je ogen kunt sluiten en voelen dat de wind, hoewel vervelend, je niet kan verslaan.