Als gisteren saai was, was het vandaag alsof je urenlang naar regen zat te kijken zonder naar buiten te kunnen. Veel auto's, weinig beweging en nul emotie... behalve een dutje dat uit de hand liep. Uiteindelijk reden we bijna driehonderd kilometer, wat snel gezegd is, maar lang aanvoelt.

We vertrokken laat, dat wel, want de plek Monte di Togna was de moeite waard. Weids uitzicht, rust en die frisse lucht die je doet denken: "nog vijf minuten"... wat bij mensen meestal dertig minuten is. Uiteindelijk vertrokken we en zetten we koers terug naar het zuiden, met het idee om Foggia te naderen.

De ochtend was in principe weg. Geen avonturen, geen verrassingen, niets geks. Tegen de middag stopten we bij een kerk midden op het platteland om wat te eten en een beetje uit te rusten. En daar kwam het hoogtepunt van de dag: de siësta. Een goede siësta, van die siësta's die beginnen met "ik doe even mijn ogen dicht" en eindigen met langer dan een film zonder popcorn.

Daarna vervolgden we onze route, al met het idee om een slaapplek te zoeken in de buurt van Foggia. En hier begon het kleine drama van de dag. Het blijkt dat er in de hele omgeving... niets te vinden is. Of bijna niets. In Park4night verschenen nauwelijks opties en veel waren alleen voor dagparkeren. Papi Edu bleef maar zeggen dat het vroeger makkelijker was, dat er camperplaatsen waren, plekken in de natuur... maar nu, helemaal niets. En het is niet alleen een gevoel.

De afgelopen jaren zijn er in Italië een aantal dingen veranderd. De gemeenten hebben nu meer ruimte om overnachtingen in campers te verbieden, zelfs als je niet kampeert als zodanig. Met andere woorden, je kunt perfect geparkeerd staan, zonder een stoel buiten te zetten, maar toch kunnen ze je zeggen dat je daar niet mag slapen. En veel plaatsen zijn begonnen met het volzetten van alles met borden. Resultaat: het vinden van een rustige plek is moeilijker geworden dan het in elkaar zetten van een meubel zonder instructies.

Bovendien helpt de omgeving ook niet veel. Veel landbouwgrond, alles vrij open, maar weinig duidelijke plaatsen waar je kunt zeggen: "hier kan het wel". Dus we bleven de kaart gebruiken en vonden een plek die er goed uitzag: de parkeerplaats van het heiligdom della Madre di Dio Incoronata di Foggia.

We kwamen aan... en een festival van borden. Parkeren verboden, campers verboden, bijna ademen verboden. Er waren meer regels dan bij een verrassingsexamen. Toch, omdat onze camper op papier niet precies een camper is, bleven we een tijdje en maakten we van de gelegenheid gebruik om door het nabijgelegen bos te wandelen. Dat wel, heel rustig, zonder lawaai te maken, alsof we incognito waren. Maar daar slapen... niet te doen. Het rook naar een nachtelijke boete die om middernacht verschijnt, net als de geesten maar dan met uniform. Dus werd het weer plan B.

De enige optie zonder veel omwegen was om door te rijden naar Barletta. En daar gingen we heen. We kwamen 's nachts aan en vonden een plek op een braakliggend terrein tegenover een kerk. Het is geen paradijs, maar het voldoet. Het staat in Park4night en er waren meer opties in de stad, maar deze paste ons.

Maar goed, het heeft zo zijn dingen: er gaat een trein op ongeveer vijftig meter afstand voorbij en om het half uur laat de kerk haar klokken luiden. Maar hé, voor wat het waard is, het is een "beschaafd" geluid. Je weet wanneer het komt, het verrast je niet. Veel beter dan die rare geluiden waarvan je niet weet of het wind is, geesten of iemand die om drie uur 's ochtends een meubel in elkaar zet. Dus hier zijn we. Lange dag, weinig spannend, maar missie volbracht.