De plek waar we sliepen was niet bepaald stil, er was nogal wat beweging en mensen die in en uit gingen, maar 's ochtends veranderde dat. Toen het licht opkwam zagen we dat we op een heel goed uitkijkpunt stonden, met vrij uitzicht op het land en de zee. Zo ja. Slecht slapen maar wakker worden met uitzicht maakt het goed, het is net als wanneer je een snoepje krijgt nadat je het hondenvoer hebt gegeten: het wist het trauma niet uit, maar het helpt wel.

We vertrokken met de auto en gingen naar Ostuni. We parkeerden aan de rand, zonder echt te weten of het gratis was omdat het Pasen was of dat niemand de borden op die plek meer begrijpt. Ze waren zo versleten dat ze lezen chaotischer was dan drie honden die dezelfde bal achternazitten.

Ostuni is zo'n stadje dat je van ver ziet en dan al weet dat het mooi gaat zijn. Alles wit, hoog gelegen, met muren en straatjes die op en neer gaan. Van buiten lijkt het rustig, maar van binnen... van binnen was er meer volk dan in een park vol nieuwe ballen.

We gingen het centrum in en het was er overvol. Veel meer dan gisteren in Polignano a Mare. Smalle straatjes, souvenirwinkels, restaurants, mensen overal... vooruitkomen ging langzaam, zoals wanneer je tussen duiven probeert te lopen en er geen een opzij wil gaan. Toch heeft de plek zijn charme. Het wit van de huizen, de uitzichten, de straatjes... het is de moeite waard.

We maakten een goede wandeling zonder vaste bestemming, op en neer, en kwamen bij de kerk van San Francisco van Assisi. Het was er zo vol vanwege de Paasmis dat de mensen in de rij stonden om binnen te komen en het zich uitstrekte tot de deur en de straat.

Daarna gingen we terug naar de auto en reden we naar de kust, naar Torre Pozzella. Het is een natuurgebied met verschillende baaitjes en een stenen toren die alles in de gaten houdt. Het parkeren was goed en, het belangrijkste, er waren geen borden die campers verboden. Er waren nog een paar anderen, dus een goede sfeer.

We aten rustig binnen en gingen daarna een wandeling maken. We wandelden langs de baaien, bekeken de toren van dichtbij en waren er een tijdje. Zo'n plek waar je langer zou blijven, maar vandaag was het weer tijd voor de boot.

Na zonsondergang vertrokken we richting Brindisi en binnen een half uur waren we in de haven. Check-in gedaan en toen wachten, ongeveer een uur, tot we naar binnen konden. Ondertussen begon Papi Edu te praten met een Griek die in Nederland woont en perfect Nederlands sprak. Ik lette meer op zijn twee teckels. Ik bleef op een veilige afstand, want ze waren klein maar ze leken meer karakter te hebben dan formaat, net als de uitvoerders.

We gingen met de auto de boot op, lieten hem in de garage achter en gingen naar boven. En deze boot... een ander niveau. Veel mooier dan de vorige. Het is van Minoan Lines, hoewel het ticket van Grimaldi was, menselijke dingen. De hut is groter, de badkamer ook en we hebben ook een raam. Alles gezelliger en comfortabeler.

Maar er is zoveel goud dat het lijkt alsof iemand heeft ingericht met de gedachte "meer goud, altijd meer goud". Een beetje de stijl van een belangrijke menselijke villa die op tv komt. Ik vind het niet erg, zolang er maar een bed is.

We hebben niet veel verkend, want we vertrokken om elf uur en hier is het al Griekse tijd, dus eigenlijk was het twaalf uur. Een uurverwarring die geen enkele klok begrijpt. Morgen vroeg opstaan want we komen om negen uur aan in Igumenitsa.

Hier kan ik ook in de hut slapen en ik heb zelfs mijn eigen bed, er zijn er twee. Hoog niveau. Het enige dat we nog niet hebben gevonden is de hondenuitlaatplaats. Ik hoop dat die er is, want anders moet ik creatief worden... en dat loopt nooit goed af voor iemand.