We brachten de nacht door als kroketten in een pan met wind. En dan ook nog spierpijn! Maar toch, vandaag stonden magische stenen, straten met winkels voor bergbeklimmers en een uitkijkpunt met een verrassing op het programma.
parkeerplaats (landelijk)
Berg op, berg af… bijna 18 km avontuur, wind in je gezicht en poten op de limiet. Maar met een broodje, siësta en een bruut landschap, wie klaagt er dan?
Tussen verraderlijke doornen, warrige wind en Engelse regen, doorkruisten we een half eiland op zoek naar een droog plekje. Vonden we het? Ja! Maar de doornen staan nog steeds in mijn honden geheugen...
Robin Hood is niet verschenen, maar wel een helling die me bijna de tong uit de mond trok. Daarna zagen we een heel belangrijke kapotte kerk, hoewel we eroverheen moesten gluren. Geweldig plan.
We verkennen Scarborough tussen baaien, trapdraken en stille grafstenen. Daarna wandelen we over de kliffen naar Boggle Hole, op zoek naar uitzichten, geschiedenis en een plek om te slapen zonder verkeer.
Ik stak York van voor tot achter over op zoek naar ham... en het blijkt dat de York-ham niet uit York komt. Maar goed, ik vond een toren, een brug, een stadsmuur en een mens met kip. Niet slecht voor een donderdag.
We sliepen slecht tussen twijfels, raven en omgekeerde hoofden. We reden door groene tunnels vol kuilen naar een tarweveld met zonsondergang. Twee gasten kwamen aan spelen met de bal... en we werden uitgenodigd voor een paardenmarkt!
Na vijf dagen van familieverwenners (en het ontwijken van neef-ninja-kat), was het tijd om terug te keren naar het asfalt. Wat ik niet wist is dat de boot saaier zou zijn dan een zondag zonder voetbal.
We sliepen slecht, maar we reden door de helft van Duitsland met stops en rotswegen, en we eindigden in een rustig bos aan de rand van Nederland. Geen kaas vandaag, maar wel wandelen en stilte.
Vandaag waren er wijngaarden, Duitse knuffels, een verraderlijke teek en een man die meer praatte dan een papegaai met koffie. Maar uiteindelijk, rustig bos en poten in de lucht. Compleet dagje.
We sliepen met een soundtrack van een waterval, ontdekten een kasteel zonder toeristen, renden tussen magische rotsen en staken de grens met Duitsland over met gesmokkelde kaas. En dat alles zonder onze staart te verliezen.
Tussen stadsmuren, Franse terrassen en meren vol bordjes met “niets aanraken”, was het vandaag een vrijdag voor ontdekkingsreizigers. En ja, de leeuw van Belfort blafte niet naar me. Wat een lafaard.