Berga op maximaal volume

Er zijn tradities die niet falen. Kerstmis, de turrón... en onze jaarlijkse stop in Berga. We zijn hier al meer dan een maand, bij Tito Joan en Opoe thuis. Een klassieker in onze kalender, zoals de rui... maar met meer volume.

En als ik volume zeg, heb ik het niet over achtergrondmuziek.

Hier wordt gesproken alsof elke zin Cuenca moet bereiken zonder via het gehoor te passeren. Er zijn Tito Joan, Opoe met haar multifunctionele wandelstok (dient om te steunen, aan te wijzen en, indien nodig, het vliegverkeer te regelen), Ome Pepe... en Tante Mari, die een supergave heeft: ze kan een telefoongesprek voeren... zonder telefoon.

Ik dacht in het begin dat ze ruzie hadden. Toen besefte ik dat dat niet zo was. Het is altijd zo. Een soort karaoke zonder muziek maar met meningen. Kortom, je probeert een dutje te doen... en het is als proberen te slapen in een documentaire over leeuwen, maar zonder leeuwen. Alleen maar stemmen.

Maar wacht, er ging iets aan vooraf.

Een paar weken geleden verbleef ik zes dagen bij tante Mati en ome José Antonio, met hun kleinkinderen. Erg aardig. Erg lief. Erg... hoe zeg je dat... hyperactief niveau "koffie met Red Bull en een trommel". Ondertussen gingen papa Edu en Tito Joan met het vliegtuig naar Nederland. Met het vliegtuig. Ze hebben me nog steeds niet uitgelegd waarom je er niet naartoe kunt rennen, maar goed.

Dus de teller van stimuli ging op rood. En hier komt het grote drama: de deken. Ik was er eerst een absolute fan van. Niveau "dek me toe, omhul me, wikkel me in als een burrito deluxe".

Maar nu, als ik half in slaap ben, verschijnt er een hand met de deken... en mijn hersenen doen: "Plot twist!"
En ik: grom, tanden, blik van "waag het niet om me nu in cannelloni te veranderen". Ik heb niets tegen de deken. De deken is nog steeds een professional. Zacht, warm, toegewijd aan haar werk.

Het probleem is dat je hier nooit weet of een hand je wil toedekken... of een schreeuwende conversatie wil beginnen op vijf centimeter van je oor. En natuurlijk, ik teken geen contracten meer zonder de kleine lettertjes te lezen.

Dan is er de bank. Die prachtige plek waar je op gaat liggen... en automatisch klinkt het koor van: "Shh! Shht! Churri! Churri!"
Ten eerste, mijn naam is niet Churri, maar goed, ik accepteer het als artiestennaam. Ten tweede, wat betekent "shh"? Is het een slang? Ben ik in gevaar? Heb ik iets opgeroepen?

Kortom, de bank is veranderd van spa in een reflexgym.
- Je ontspant... shh!
- Je gaat liggen... Churri!
- Je ademt... verdacht.
En zo kan niemand zich losmaken.

Maar er is wel een plek waar alles weer normaal wordt: de camper. Sommige nachten zijn we daar gaan slapen, zelfs toen we in Berga waren. En hé... hand van een heilige. Nou ja, hand van Papi Edu, die daar ook beter slaapt, dat moet gezegd worden. In de camper is er geen menselijke karaoke, geen speciale effecten met een wandelstok, geen mysterieuze "shh". Er is vrede. En wat een toeval... daar wil ik wel een deken. Daar ben ik weer mezelf: gelukkige kroket, premium burrito, expert in dutjes op professioneel niveau.

Er is ook mijn linker voorpoot. Ik lik het af en toe. Niks ernstigs. Het is als wanneer jullie zuchten naar het oneindige en denken "jeetje, deze mensen". Wel, hetzelfde, maar dan in een versie met een tong. Kortom, ik ben niet chagrijnig geworden. Ik sta in de stand "ik heb een volumeknop voor mensen nodig". Maar maak je geen zorgen, want hier is een oplossing voor.

Binnenkort gaan we weer op weg, met de camper, naar onze goede routine. En dan ben ik weer die hond die om een deken vraagt alsof het roomservice is. Ondertussen, als je ziet dat ik mijn tanden laat zien als ik probeer te slapen... dat is geen bedreiging. Het is een beleefde suggestie in de hondentaal: "Minder opera... en meer dutjes."