Vandaag was het zo'n dag waarvan je al bij het wakker worden weet hoe het gaat verlopen. Het regende. Geen epische of filmische regen, nee, een grijze, constante regen met kwade bedoelingen. Van die regen die je de zin in alles ontneemt, zelfs om een oor te bewegen. Dus Zaragoza bleef waar het was en wij ook. Geen zin om de stad te verkennen, noch door het weer, noch door pure en gezegende luiheid, die je soms ook moet eren.

We brachten de hele ochtend in de camper door. Papi Edu met zijn eigen dingen, ik met de mijne, die in feite bestaat uit slapen, bewaken en weer slapen, maar dan wel met verantwoordelijkheid. We aten er zelfs, zonder van onze plek te komen, want waarom zou je naar buiten gaan als je alles al bij de hand hebt en het buiten een dag is die meer uitnodigt tot dekens dan tot avonturen. De camper was lekker warm, het geluid van de regen had iets hypnotiserends en de buitenwereld kon perfect wachten.

's Middags begon het weer een beetje te verbeteren. De zon kwam er niet uit om zich te verontschuldigen, maar het regende tenminste niet meer en de lucht veranderde van boos naar gewoonweg onvriendelijk. Toen nam Edu een beslissing die mij zeer verstandig leek: Zaragoza zien we wel een andere keer. Vandaag geen zin in stad, stoplichten of natte stoepen. Dus, rond drie uur, startten we en namen we de snelweg naar het westen.

We reden zo'n tachtig kilometer en passeerden Borja en gingen naar het Santuario de la Misericordia, dat bovenop een hoogvlakte ligt met open uitzicht rondom. Het is een plek die zeer geliefd is bij de mensen van Borja, een plek voor bedevaarten en vieringen, en ook een rustige plek als er niemand is. Daarboven staat de ermita del Calvario, eenvoudig en eenzaam, omringd door landschap en wind, veel wind.

De plek staat op Park4night en ik begreep snel waarom. Het is ruim, open en met uitzichten die, op een minder woeste dag, spectaculair moeten zijn. Vandaag daarentegen is het serieus koud en waait er een wind die je tot in je gedachten ontregelt. Maar hier komt de camperwetenschap in het spel. We richtten de camper goed, met de boeg naar de wind, zetten de verwarming aan en, plotseling, waren we binnen in de gloria. Buiten kan de hele wereld brullen, het kan me niet schelen.

Hier gaan we slapen. Helemaal bovenaan, met de wind die slaat en de nacht die snel valt, terwijl binnen de warmte, de stilte en dat heerlijke gevoel heersen van precies de juiste plek te hebben gekozen voor een lelijke dag. Want zelfs grijze dagen, goed doorgebracht, tellen ook als een avontuur.