De ochtend begon rustig, maar met die sfeer van een einde van een hoofdstuk. De vier mensen ruimden hun spullen op terwijl ik tussen koffers en rugzakken rondliep, toezicht houdend dat niemand mijn deken of mijn favoriete ballen vergat. De accommodatie was fantastisch geweest: schoon, comfortabel, met een mooi uitzicht op het platteland en schapen die gratis zongen. Maar om tien uur precies sloten we de deur en startten de auto, klaar voor de eerste etappe van de dag.

De weg was dit keer voornamelijk een snelweg, dus in nauwelijks anderhalf uur waren we op de luchthaven van Dublin. Eerst was het de beurt om tantes Nita en Mariola af te zetten, die richting huis vertrokken; er waren knuffels, beloften om elkaar snel weer te zien en wat nerveus gelach. Daarna tankten we de huurauto vol bij een benzinestation bijna naast de terminal en lieten we hem achter in het retourgebied. Het hele proces verliep zo snel en efficiënt dat we bijna een ovatie verwachtten.

Vlakbij, in de Red Long Stay, wachtte een oude bekende op ons: onze eigen camper. Blij om hem terug te hebben, hoewel met die kleine angst van "eens kijken wat hij vandaag gaat doen", gingen we naar FastFit, een werkplaats in Santry waar ze de distributieriem en de poelies van de motor zouden vervangen. Terwijl de monteur aan de slag ging, schuilden papa Edu en oom Joan in een nabijgelegen McDonald's om iets te eten, want een motor kan wachten... maar een hongerige maag niet.

Er gingen een paar uur voorbij voordat we het nieuws kregen: ze konden wel de nieuwe riem plaatsen, maar de poelies... geen spoor. Papa betaalde de 100 euro voor de gedeeltelijke reparatie en we gingen weer de weg op met "nou ja, iets is iets". Maar... we hadden nog geen kilometer afgelegd over de snelweg naar het noorden toen, plotseling, BOEM! Een droog geluid waardoor iedereen elkaar aankeek met de blik van "en wat nu?". Het was geen lekke band of de riem, maar de intercoolerslang, die besloten had zich te onafhankelijk te maken.

Papa, met de kalmte van iemand die er al te veel heeft meegemaakt, hield hem vast met een tie-wrap en, met de alarmlichten aan, keerden we langzaam terug naar de werkplaats. Deze keer bevestigde de monteur hem met een schroef, en na de gebruikelijke bedankjes probeerden we het opnieuw. We verlieten de snelweg via secundaire wegen en voegden ons vervolgens weer bij de snelweg. Bij een stop bij Applegreen controleerden we de riem: van de zeven oorspronkelijke groeven waren er nog maar zes over. Collectieve zucht, een snel gebed en vooruit.

De Lidl van Dundalk was de laatste stop om het nodige voor het avondeten te kopen voordat we doorreden naar Carlingford, waar we aanlegden in dezelfde pier. We zijn ongeveer vijf campers en campers, allemaal geconfronteerd met een wind die ons leek te willen duwen het water in. Gelukkig nam de wind in de middag af en wiegde de camper zachtjes, als een gigantische wieg, perfect om een dag af te sluiten die begon met afscheid en eindigde met ons omhuld door de zee en de wind.