Waf, reizigers! Vandaag breng ik jullie een avontuur dat ruikt naar bergen, bochten en een beetje naar container (nu zul je begrijpen waarom). Na een rustige nacht op een parkeerplaats die zo groot was dat ik verdwaald zou zijn als ik mijn superneus niet had gehad, vertrokken we om Frankrijk nog een laatste keer te veroveren. Papi, als een echte rebel van de gemakkelijke routes, vermeed de snelwegen en koos voor de korte, schilderachtige en emotievolle route.

We doorkruisten steden met elegante namen als Béziers, Narbonne en Perpignan. Ik zat op mijn copilootstoel en keek uit het raam, om te controleren of er geen kat naar binnen zou glippen. Alles verliep redelijk rechttoe rechtaan totdat de weg plotseling besloot bergachtig en vol bochten te worden. Het leek wel alsof we in een oneindige zigzag naar boven klommen! Ik beloof jullie dat ik op een gegeven moment dacht dat we naar de hondenhemel aan het klimmen waren.

Net toen de zon haar laatste gaap van de dag gaf, kwamen we aan bij de bergpas "Coll d'Ares", die de grens tussen Frankrijk en Spanje markeert. Vrienden, wat een uitzicht! Papi pakte de camera om het moment vast te leggen, terwijl ik poseerde als de ster die ik ben. Misschien waren het de laatste foto's aan deze kant van de grens, dus zorgde ik ervoor dat mijn beste profiel eruit kwam. We dachten erover om daar te blijven slapen, maar... er was geen mobiele dekking. Hoe zou ik mijn leuke puppyvideo's kunnen bekijken voor het slapen gaan? Onmogelijk.

We besloten om nog zo'n 10 kilometer bergafwaarts te rijden tot we een dorpje genaamd Molló bereikten. Daar vonden we een mini-parkeerplaats voor campers. Zeggen dat het "een camperplaats" was, is als een plas "een luxe spa" noemen. Het was in principe een stukje grond naast het groene punt van het dorp, dat wil zeggen, de plek waar het afval wordt opgehaald.

En hier zijn we dan, al in de nacht, klaar om te slapen. Ik denk dat dit onze laatste nacht in de camper wordt tijdens deze reis. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik droom al van de avonturen die komen gaan. Tot het volgende blafavontuur, wegontdekkers!